Ισως κατι μικρο γι αυτους που μ'αγαπησαν...Δεν ξερω τι χρειαζεται, ουτε τι πρεπει, ουτε πως, ουτε ποτε.."Θα αναψω μια φωτια και θα την δεις οσο μακρια και να 'σαι..., θα καψω αυτο τον χαρτινο ουρανο.." Καπου σε μια γωνια παραμονευουν τα θηρια..και οσο κρυβονται μπορω να ονειρευομαι..Μα τα νιωθω..ειναι εδω, πισω μου, μπροστα μου.. το σκοταδι μου τρωει τα ματια, με τυφλωνει.. Χρωματιζεται ο χρονος στο μαυρο και το ασπρο σκορπώντας αμαρτιες που δεν ξεπληρωσα ποτε..μονο εκει..σ'αυτα που δεν αφησα, σ'αυτα που δεν εζησα, σ'αυτα που μεθυσα και παραπλανησα..Ψαχνω να βρω τα ιδια μονοπατια που καποτε μυριζαν εκεινα τα χρονια τα αθωα..εχω χασει την αθωοτητα, μα εχω βρει την αληθεια και γι'αυτο θα'μαι ευγνωμων παντα..δεν φοβαμαι τιποτα παρα μονο τον χρονο..ανοιγω τα ματια και ειναι ηδη απογευμα..τα κλεινω και τρεχω τα χρονια μου, τις μερες μου, τις νυχτες...

Εχω χρονο να μυρισω, να κοιταξω βαθια μεσα μου να δω πως εχω αλλαξει..Μ'αρεσει, αγαπω ολα οσα εφτιαξες εσυ, αυτος, αυτη..ολα οσα χτισατε με τοση μαεστρια..αποψε παλι ολα ειναι μπερδεμενα..

ερχονται δυσκολες μερες..καιρος ξανα για αποφασεις...